រំលងទៅមាតិកា រំលងទៅមាតិកា
របាយការណ៍ភាគី

ហេតុអ្វីការបញ្ជូនបាល់ ៣ ជំហាន ប្រែជាត្រង់ភ្លាម

ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងទប់ ការបើកកែងជើង និងការប៉ះបាល់នៅចំណុចកណ្ដាល មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងទេ។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា និងអ្នកតាមដានការប្រកួតតាមគេហទំព័រ ប្រកួតបាល់ទាត់...

November 6, 2026 5 min read
ហេតុអ្វីការបញ្ជូនបាល់ ៣ ជំហាន ប្រែជាត្រង់ភ្លាម

ហេតុអ្វីការបញ្ជូនបាល់ ៣ ជំហាន ប្រែជាត្រង់ភ្លាម

ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងទប់ ការបើកកែងជើង និងការប៉ះបាល់នៅចំណុចកណ្ដាល មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងទេ។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា និងអ្នកតាមដានការប្រកួតតាមគេហទំព័រ ប្រកួតបាល់ទាត់ វិធីមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺហាត់តាមលំដាប់ ៣ ដំណាក់កាល៖ ឈរត្រឹមត្រូវ បញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង និងបន្តជើងទៅទិសដៅគោលដៅ។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ បញ្ជូន ២០ ដងដោយជើងខ្លាំង រួចប្ដូរទៅជើងខ្សោយ ២០ ដង។ រក្សាបាល់ឲ្យរាបស្មើ និងវាស់ភាពត្រឹមត្រូវដោយកំណត់គោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ។ ការសិក្សាអំពីបច្ចេកទេសបាល់ទាត់របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប សុទ្ធតែផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងរាងកាយមុនកម្លាំង។ អនុវត្ត ១៥ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយកែតែចំណុចខុសមួយក្នុងមួយវគ្គ។

Young football player practicing straight ground passes on a marked training field at sunset

ការបញ្ជូនបាល់មើលទៅជាជំនាញសាមញ្ញ ប៉ុន្តែវាជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការកាន់កាប់បាល់ ការបង្កើតឱកាស និងការចាប់ផ្តើមវាយប្រហារ។ មូលហេតុដែលអ្នកលេងជាច្រើនបញ្ជូនមិនត្រង់ គឺពួកគេមើលតែបាល់ ប៉ុន្តែមិនកំណត់ទិសដៅជើងទប់ មិនរក្សាស្មាឲ្យស្របគោលដៅ ឬប៉ះបាល់ខុសកណ្ដាល។ សម្រាប់អ្នកចង់យល់បន្ថែមអំពីមូលដ្ឋាន សូមមើល មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម។ ប្រកួតបាល់ទាត់ក៏អាចជួយអ្នកតាមដានយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ ដើម្បីសង្កេតថា ក្រុមកម្រិតខ្ពស់ប្រើការបញ្ជូនខ្លី និងការបញ្ជូនប្តូរទិសយ៉ាងដូចម្តេច។ ចំណុចសំខាន់គឺកុំប្រញាប់បន្ថែមកម្លាំង មុនពេលទិសដៅបាល់មានស្ថិរភាព។

ចង់ចាប់ផ្តើមរៀនជំហានដែលអាចអនុវត្តបានភ្លាមៗមែនទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ការប្រៀបធៀបរហ័ស៖ តើវិធីណាធ្វើឲ្យបាល់ត្រង់ជាង?

ចំណុចហាត់ វិធីអនុវត្ត ចម្ងាយចាប់ផ្តើម សញ្ញាថាធ្វើត្រូវ
ជើងទប់ ដាក់ជើងក្បែរបាល់ និងចង្អុលទៅគោលដៅ ៥ ម៉ែត្រ រាងកាយមិនបង្វិល
ផ្ទៃប៉ះបាល់ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង ៥–៨ ម៉ែត្រ បាល់រត់រាបស្មើ
កម្លាំង ប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយកម្លាំងមធ្យម ៨–១២ ម៉ែត្រ បាល់មិនហោះ ឬរមៀលចេញជ្រុង
បន្តជើង បន្តជើងទៅមុខតាមខ្សែគោលដៅ គ្រប់ចម្ងាយ ទិសបាល់ស្របនឹងស្មា

តារាងនេះបង្ហាញចំណុចដែលគេតែងមើលរំលង៖ ការបញ្ជូនត្រង់មិនអាស្រ័យលើផ្នែកជើងតែមួយទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើការសម្របសម្រួលរវាងជើងទប់ ភ្នែក ត្រគាក និងការបន្តចលនា។ ប្រសិនបើបាល់រត់ទៅខាងឆ្វេង សូមពិនិត្យថាជើងទប់បែរទៅណា មុនពេលបន្ទោសផ្នែកប៉ះបាល់។ ប្រសិនបើបាល់ហោះឡើង សូមពិនិត្យថាខ្លួនបានផ្អៀងទៅក្រោយ ឬប៉ះក្រោមបាល់ដែរឬទេ។ សម្រាប់អ្នកចង់ប្រៀបធៀបជាមួយការបញ្ជូនវែង សូមអាន បច្ចេកទេសបញ្ជូនបាល់វែង និងប្តូរទិស។ កុំប្រើការស្មាន ព្រោះការកត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលគោលដៅក្នុង ២០ ដងនឹងបង្ហាញបញ្ហាច្បាស់ជាងអារម្មណ៍។

ជុំទី១៖ តើការដាក់ជើង និងរាងកាយត្រូវធ្វើដូចម្តេច?

ការដាក់ជើងទប់ឲ្យត្រឹមត្រូវជាកត្តាសំខាន់បំផុតសម្រាប់ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់។ ដាក់ជើងទប់ប្រហែល ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ ដោយម្រាមជើងចង្អុលទៅគោលដៅ និងបត់ជង្គង់បន្តិច។ ស្មា ត្រគាក និងជើងទប់គួរតែស្ថិតលើខ្សែដូចគ្នា ដើម្បីកុំឲ្យរាងកាយបង្វិលពេលប៉ះបាល់។ បើជើងទប់បែរទៅខាងស្តាំ បាល់ភាគច្រើននឹងរត់ទៅខាងស្តាំ ទោះបីផ្ទៃជើងប៉ះបាល់បានល្អក៏ដោយ។ នេះជាចំណុចដែលអាចពិនិត្យបានភ្លាមៗដោយដាក់ខ្សែពីរខ្សែលើដី ដោយមួយបង្ហាញជំហរ និងមួយបង្ហាញគោលដៅ។

លំហាត់ដំបូងមិនចាំបាច់មានដៃគូទេ។ ដាក់បាល់នៅលើស្មៅរាបស្មើ ឈរចម្ងាយ ២ ជំហាន ហើយធ្វើចលនារត់ចូលយឺតៗ មុនប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង។ កុំដាក់ជើងទប់ឆ្ងាយពេក ព្រោះវាធ្វើឲ្យរាងកាយលាតសន្ធឹង និងបាត់តុល្យភាព។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិបានពណ៌នាការអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសថា “ការគ្រប់គ្រងបាល់ចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងរាងកាយ” ដែលជាគោលការណ៍មានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកហាត់គ្រប់កម្រិត។ អនុវត្ត ៣ ស៊េរី ស៊េរីละ ១០ ដង ហើយសម្រាក ៤៥ វិនាទី ដើម្បីរក្សាគុណភាពចលនា មិនមែនប្រមូលចំនួនដោយបាត់ទម្រង់ទេ។

មានចំណុចមួយដែលមគ្គុទ្ទេសក៍ទូទៅជាច្រើនមិនបាននិយាយច្បាស់៖ ទិសដៅបាល់អាចខុសដោយសារមុំចូលទៅកាន់បាល់ មិនមែនតែដោយសារកម្លាំងទាត់ឡើយ។ មុំចូលលើសពីប្រហែល ១០ ដឺក្រេធ្វើឲ្យអ្នកត្រូវបង្វិលត្រគាកនៅពេលចុងក្រោយ ហើយការបញ្ជូននឹងបែកចេញពីខ្សែគោលដៅ។ ដូច្នេះ ចាប់ផ្តើមពីការរត់ចូលត្រង់ មុនពេលបន្ថែមមុំ ឬបញ្ជូនពេលកំពុងរត់។ អ្នកអាចថតវីដេអូពីខាងមុខរយៈពេល ១០ វិនាទី ដើម្បីពិនិត្យជើងទប់ និងទិសស្មា ដោយមិនចាំបាច់ប្រើឧបករណ៍ថ្លៃ។

ជុំទី២៖ តើត្រូវប៉ះបាល់ និងគ្រប់គ្រងកម្លាំងយ៉ាងណា?

ការប៉ះបាល់ត្រង់ត្រូវប្រើផ្ទៃខាងក្នុងនៃជើង ព្រោះផ្ទៃនេះធំ និងអាចគ្រប់គ្រងទិសបានងាយជាងម្រាមជើង ឬចុងស្បែកជើង។ បើកកែងជើងឡើងបន្តិច បង្វិលម្រាមជើងចេញ ហើយរក្សាកជើងឲ្យរឹងនៅពេលប៉ះកណ្ដាលបាល់។ ចំណុចប៉ះកំណត់ល្បឿន និងកម្ពស់៖ ប៉ះកណ្ដាលធ្វើឲ្យបាល់រត់រាបស្មើ ប៉ះក្រោមធ្វើឲ្យបាល់ហោះ និងប៉ះចំហៀងធ្វើឲ្យបាល់បង្វិល។ សម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លីក្នុងចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ កម្លាំងមធ្យម និងការរក្សាបាល់ជាប់ដីមានតម្លៃជាងការទាត់ខ្លាំង។

ហាត់ដោយដាក់គោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។ បញ្ជូន ២០ ដង ហើយរាប់តែបាល់ដែលឆ្លងចូលតំបន់គោលដៅដោយមិនប៉ះជ្រុង។ បន្ទាប់មកបង្កើនចម្ងាយទៅ ៨ ម៉ែត្រ ដោយរក្សាចំនួន ២០ ដងដដែល។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវធ្លាក់ចុះជាង ២០ ភាគរយ សូមត្រឡប់ទៅចម្ងាយមុន មិនត្រូវបន្ថែមកម្លាំងដើម្បីបិទបាំងកំហុសទេ។ សមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុបក៏ផ្តោតលើការបញ្ជូនដែលអាចទទួលបានងាយ ដោយល្បឿន និងទិសបាល់ត្រូវសមស្របនឹងទីតាំងមិត្តរួមក្រុម។

Close-up of a football boot striking the center of a white ball beside a one-meter target gate

ព័ត៌មានដែលគួរចងចាំគឺ បាល់ត្រង់មិនមានន័យថាបាល់យឺតទេ។ នៅការប្រកួតកម្រិតខ្ពស់ ដូចជា ពានរង្វាន់ពិភពលោករបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ឬការប្រកួតរបស់ ក្រុមជម្រើសជាតិម៉ិកស៊ិក និង ក្រុមជម្រើសជាតិអេហ្ស៊ីប ការបញ្ជូនខ្លីត្រូវមានល្បឿនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគេចពីសម្ពាធ។ ទោះយ៉ាងណា ល្បឿនត្រូវកើនបន្ទាប់ពីទិសដៅមានស្ថិរភាព។ ប្រើរូបមន្តហាត់នេះ៖ ១០ ដងកម្លាំង ៥០ ភាគរយ, ១០ ដងកម្លាំង ៧០ ភាគរយ និង ១០ ដងកម្លាំង ៨០ ភាគរយ។ បើចំនួនបាល់ចូលគោលដៅថយខ្លាំងនៅកម្រិត ៨០ ភាគរយ នោះបញ្ហាគឺការគ្រប់គ្រងរាងកាយ មិនមែនកម្លាំងជើងទេ។

នៅពេលចង់សង្កេតការបញ្ជូនរបស់កីឡាករល្បីៗ សូមមើលការប្រកួតតាមកាលវិភាគផ្លូវការ មិនមែនពឹងលើវីដេអូកាត់តខ្លីៗទេ។ ប្រភព សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តល់ព័ត៌មានអំពីច្បាប់ និងការប្រកួត ខណៈ ប្រភពសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប មានព័ត៌មានអំពីការប្រកួត និងការអភិវឌ្ឍបាល់ទាត់យុវជន។ ការមើលចលនាទាំងមូលជួយឲ្យអ្នកឃើញថា កីឡាករមើលជុំវិញមុនទទួលបាល់ បើករាងកាយ និងបញ្ជូនទៅកន្លែងដែលមិត្តរួមក្រុមអាចលេងបន្តបាន។

ចង់យល់ពីស្ថិតិ និងយុទ្ធសាស្ត្រដែលធ្វើឲ្យការបញ្ជូនមានប្រសិទ្ធភាពជាងមុនទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជុំទី៣៖ តើការបញ្ជូនក្នុងចលនា និងក្រោមសម្ពាធត្រូវហាត់ដូចម្តេច?

ការបញ្ជូនក្នុងចលនាត្រូវបន្ថែមការមើលជុំវិញ ការប៉ាន់ស្មានល្បឿន និងការកំណត់ទិសទទួលបាល់របស់មិត្តរួមក្រុម។ ចាប់ផ្តើមដោយមានអ្នកលេង ២ នាក់ឈរចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ ហើយមានអ្នកការពារម្នាក់នៅចន្លោះ។ អ្នកបញ្ជូនត្រូវមើលគោលដៅមួយលើស្មារបស់មិត្តរួមក្រុម មុនពេលទទួលបាល់ បើករាងកាយ ហើយបញ្ជូនដោយការប៉ះតែមួយ ឬពីរដង។ លំហាត់នេះមិនត្រឹមតែបង្រៀនឲ្យបាល់ត្រង់ទេ ប៉ុន្តែបង្រៀនឲ្យបាល់ទៅកន្លែងដែលការលេងបន្ទាប់អាចកើតឡើង។

កំណត់វគ្គហាត់ ៤ ជុំ៖ ជុំទីមួយបញ្ជូនដោយគ្មានអ្នកការពារ ១០ ដង ជុំទីពីរបន្ថែមការប៉ះតែមួយ ជុំទីបីអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកការពារដាក់សម្ពាធស្រាល និងជុំទីបួនបញ្ជូនទៅគោលដៅដែលកំពុងផ្លាស់ទី។ សម្រាក ៦០ វិនាទីរវាងជុំ ដើម្បីកុំឲ្យភាពនឿយហត់បំផ្លាញទម្រង់ជើង។ ប្រសិនបើអ្នកប្រញាប់បញ្ជូនដោយមិនលើកក្បាល បាល់អាចត្រង់ ប៉ុន្តែទៅខុសទីតាំង។ នេះជាភាពខុសគ្នារវាង “បញ្ជូនត្រង់” និង “បញ្ជូនមានប្រយោជន៍” ដែលអ្នកលេងថ្មីជាច្រើនមិនទាន់ចាប់បាន។

ការកែបញ្ហាគួរធ្វើតាមលំដាប់ មិនមែនកែគ្រប់យ៉ាងក្នុងពេលតែមួយ។ ប្រសិនបើបាល់ទៅខាងស្តាំ សូមពិនិត្យជើងទប់ និងទិសកែងជើង។ ប្រសិនបើបាល់ហោះ សូមពិនិត្យទីតាំងខ្លួន និងចំណុចប៉ះ។ ប្រសិនបើបាល់យឺត សូមពិនិត្យការបន្តជើង និងទម្ងន់រាងកាយ។ វិធីនេះអាចកាត់បន្ថយការហាត់ខុសដដែលៗបានច្រើន ព្រោះអ្នកកំពុងកំណត់មូលហេតុ មិនមែនគ្រាន់តែបង្កើនចំនួនការទាត់ទេ។ សម្រាប់លំហាត់កម្រិតខ្ពស់ សូមមើល យុទ្ធសាស្ត្របញ្ជូនបាល់ក្រោមសម្ពាធ និងកត់ត្រាភាពត្រឹមត្រូវរៀងរាល់សប្តាហ៍។

Three football players practicing one-touch passing inside a small marked grid under defensive pressure

អ្នកគួរប្រើការហាត់ខ្លី ប៉ុន្តែមានគោលដៅច្បាស់។ វគ្គ ១៥–២០ នាទីដែលមានគុណភាពល្អ មានប្រយោជន៍ជាងវគ្គមួយម៉ោងដែលអ្នកលេងធុញ និងបាត់ការគ្រប់គ្រង។ ប្រើបាល់ទំហំ ៥ សម្រាប់មនុស្សពេញវ័យ និងពិនិត្យសម្ពាធបាល់តាមការណែនាំរបស់ក្រុមហ៊ុនផលិត ព្រោះបាល់រឹងពេកអាចធ្វើឲ្យការប៉ះបាល់លោត និងបាល់ទន់ពេកអាចធ្វើឲ្យទិសបញ្ជូនមិនស្មើ។ ទីលានស្ងួត ស្បែកជើងសមនឹងផ្ទៃលេង និងការឡើងកំដៅ ៥–៨ នាទី ក៏មានឥទ្ធិពលលើភាពត្រឹមត្រូវដែរ។ នេះជាចំណុចប្រតិបត្តិការដែលអត្ថបទទូទៅមិនសូវនិយាយ ប៉ុន្តែវាអាចពន្យល់ថាហេតុអ្វីទម្រង់ល្អនៅកន្លែងមួយ បែរជាខុសនៅកន្លែងមួយទៀត។

ពិន្ទុចុងក្រោយ៖ តើអ្នកគួរជ្រើសវិធីហាត់មួយណា?

អ្នកចាប់ផ្តើមគួរជ្រើសការបញ្ជូនខ្លីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ដោយផ្តោតលើជើងទប់ និងផ្ទៃខាងក្នុងនៃជើង។ អ្នកលេងកម្រិតមធ្យមគួរបន្ថែមចម្ងាយ ៨–១២ ម៉ែត្រ និងការបញ្ជូនដោយប៉ះតែមួយ។ អ្នកលេងកម្រិតខ្ពស់គួរហាត់ក្រោមសម្ពាធ ដោយបន្ថែមអ្នកការពារ ការបញ្ជូនទៅតំបន់ផ្លាស់ទី និងការសម្រេចចិត្តក្នុងពេលខ្លី។ កុំជឿថាការទាត់ខ្លាំងជាវិធីលឿនបំផុត ព្រោះការទាត់ខ្លាំងដោយគ្មានជំហរត្រឹមត្រូវគ្រាន់តែធ្វើឲ្យកំហុសកាន់តែធំ។

ផែនការហាត់ប្រចាំសប្តាហ៍អាចរៀបចំដូចនេះ៖

  1. ថ្ងៃទី១៖ បញ្ជូន ៦០ ដងនៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ដោយប្រើជើងទាំងពីរ។
  2. ថ្ងៃទី២៖ ហាត់ជើងទប់ មុំរាងកាយ និងបន្តជើងរយៈពេល ១៥ នាទី។
  3. ថ្ងៃទី៣៖ បញ្ជូនចម្ងាយ ៨–១០ ម៉ែត្រ និងរាប់បាល់ចូលគោលដៅ។
  4. ថ្ងៃទី៤៖ ហាត់បញ្ជូនដោយប៉ះមួយដងជាមួយដៃគូ។
  5. ថ្ងៃទី៥៖ លេងក្នុងតំបន់តូច ដោយមានអ្នកការពារម្នាក់។
  6. ថ្ងៃទី៦៖ ពិនិត្យវីដេអូ និងកំណត់កំហុសសំខាន់តែមួយ។
  7. ថ្ងៃទី៧៖ សម្រាក ឬធ្វើចលនាលាតសន្ធឹងស្រាល។

ប្រសិនបើអ្នកប្រើប្រាស់មាតិកាពី ប្រកួតបាល់ទាត់ ដើម្បីសិក្សាយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម សូមផ្តោតលើស្ថានភាពមុនពេលបញ្ជូន៖ តើកីឡាករមើលទៅណា តើជើងទប់នៅទីតាំងណា និងតើបាល់ទៅជើង ឬទៅផ្លូវរត់របស់មិត្តរួមក្រុម។ ការសង្កេតបែបនេះមានប្រយោជន៍ជាងការមើលតែលទ្ធផល ១–០ ឬ ៣–២។ ព័ត៌មានពីការប្រកួត FIFA World Cup ២០២៦ ក៏អាចជួយឲ្យអ្នកឃើញភាពខុសគ្នារវាងការបញ្ជូនដើម្បីរក្សាបាល់ និងការបញ្ជូនដើម្បីបំបែកខ្សែការពារ។

សរុបឲ្យខ្លី៖ ជើងទប់បង្ហាញទិស ផ្ទៃខាងក្នុងបញ្ជូនបាល់ និងការបន្តជើងរក្សាខ្សែគោលដៅ។ អនុវត្តចម្ងាយខ្លីជាមុន វាស់លទ្ធផលដោយចំនួនបាល់ចូលតំបន់គោលដៅ ហើយបន្ថែមសម្ពាធតែពេលទម្រង់មានស្ថិរភាព។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវនៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រមិនទាន់ដល់ប្រហែល ៨០ ភាគរយ កុំប្រញាប់ទៅលំហាត់បញ្ជូនវែង ឬការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ។ នេះជាវិធីត្រង់បំផុត និងសុវត្ថិភាពបំផុតសម្រាប់កែលម្អជំនាញ។

ត្រៀមរៀបចំផែនការហាត់ និងសិក្សាយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់បន្ថែមហើយឬនៅ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

Football coach reviewing passing accuracy notes beside cones and target gates on a bright training pitch

សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យថា បាល់រត់ទៅតាមខ្សែគោលដៅដោយមានល្បឿន និងកម្ពស់សមស្រប។ វាមិនមែនមានន័យថាបាល់ត្រូវតែយឺត ឬត្រូវតែបញ្ជូនដោយផ្នែកជើងតែមួយទេ។ សម្រាប់ការហាត់ដំបូង អ្នកអាចកំណត់គោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ហើយវាស់ចំនួនបាល់ចូលក្នុង ២០ ដង។ ការវាស់បែបនេះបង្ហាញការរីកចម្រើនច្បាស់ជាងការវាយតម្លៃតាមអារម្មណ៍។

សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់បញ្ជូនបាល់ពីចម្ងាយប៉ុន្មាន?

ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ដើម្បីគ្រប់គ្រងជំហរ និងទិសបាល់បានងាយ។ បញ្ជូន ២០ ដងដោយជើងមួយ រួចប្ដូរជើង ហើយកត់ត្រាចំនួនបាល់ដែលចូលគោលដៅ។ នៅពេលភាពត្រឹមត្រូវឈានដល់ប្រហែល ៨០ ភាគរយ អ្នកអាចបង្កើនទៅ ៨ ឬ ១០ ម៉ែត្រ។ កុំបង្កើនចម្ងាយ ប្រសិនបើបាល់នៅតែបែកទិសជាញឹកញាប់។

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុង និងម្រាមជើងខុសគ្នាយ៉ាងណា?

ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងក្នុងនៃជើងផ្តល់ការគ្រប់គ្រងទិសដៅល្អជាង ខណៈម្រាមជើងផ្តល់ល្បឿនភ្លាមៗ ប៉ុន្តែភាពត្រឹមត្រូវទាបជាង។ សម្រាប់បញ្ជូនខ្លី និងបញ្ជូនទៅជើងមិត្តរួមក្រុម គួរប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើង ព្រោះផ្ទៃប៉ះធំ។ ម្រាមជើងសមស្របជាងនៅស្ថានភាពប្រញាប់ ដូចជាការបញ្ចេញបាល់ចេញពីតំបន់គ្រោះថ្នាក់។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរជំនាញការប៉ះផ្នែកខាងក្នុងជាមុន។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់តែងតែទៅខាងស្តាំ ឬខាងឆ្វេង?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុធំបំផុតគឺជើងទប់មិនចង្អុលទៅគោលដៅ ឬកែងជើងបើកមិនស្មើនៅពេលប៉ះបាល់។ ប្រសិនបើបាល់ទៅខាងស្តាំ សូមពិនិត្យជើងទប់ ទិសត្រគាក និងចំណុចប៉ះ មុនពេលបន្ថែមកម្លាំង។ ដាក់ខ្សែត្រង់លើដី ហើយហាត់យឺតៗ ១០ ដង ដើម្បីសង្កេតខ្សែចលនា។ ការថតវីដេអូពីខាងមុខក៏អាចបង្ហាញកំហុសដែលភ្នែកមើលមិនទាន់បាន។

សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ប៉ុន្មាននាទីក្នុងមួយថ្ងៃ?

ចម្លើយ៖ រយៈពេល ១៥–២០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃគ្រប់គ្រាន់ ប្រសិនបើការហាត់មានគោលដៅ និងការរាប់លទ្ធផលច្បាស់។ ចែកជាបីផ្នែក៖ ៥ នាទីសម្រាប់ជំហរ ៥–១០ នាទីសម្រាប់បញ្ជូនទៅគោលដៅ និង ៥ នាទីសម្រាប់បញ្ជូនក្នុងចលនា។ សម្រាកខ្លីរវាងស៊េរី ដើម្បីរក្សាទម្រង់។ ការហាត់យូរជាងនេះមិនមានប្រយោជន៍ទេ ប្រសិនបើអ្នកចាប់ផ្តើមបាត់តុល្យភាព ឬប៉ះបាល់ខុសជាបន្តបន្ទាប់។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃដើម្បីហាត់បញ្ជូនឲ្យត្រង់ទេ?

ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះបាល់ល្អ ផ្ទៃរាបស្មើ និងវត្ថុពីរដើម្បីធ្វើជាគោលដៅគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ អ្នកអាចប្រើដបជ័រ កោណ ឬខ្សែសម្រាប់កំណត់តំបន់ទទឹង ១ ម៉ែត្រ។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងឧបករណ៍គឺចម្ងាយដដែល ចំនួនការបញ្ជូន និងការកត់ត្រាភាពត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើប្រើទូរសព្ទថតវីដេអូ សូមដាក់វានៅទីតាំងថេរ ដើម្បីប្រៀបធៀបចលនារបស់អ្នករៀងរាល់សប្តាហ៍។

ចង់បន្តស្វែងយល់ពីការហាត់បាល់ទាត់ និងព័ត៌មាន World Cup ២០២៦ មែនទេ?

ស្វែងយល់បន្ថែម

ប្រកួតបាល់ទាត់ · Intelligence Feed · Protocol v1.0

Related Articles